Nerkowiec: zakazany owoc socjalistycznego raju

fruto-del-maranon-anacardo

Bruzda powiększała się na naszych oczach. Dziś też nie zostanie wypełniona norma, ale kogo to obchodziło? W tamtej szkółce wiejskiej faktycznie szkoliliśmy się w czymś, co było powszechnie stosowane w całym kraju, w symulowaniu pracy. Kiedy profesorowie nas obserwowali, schylaliśmy się i udawaliśmy, że pielimy chwasty otaczające wątłe rośliny tabaki. Kiedy odchodzili, wracaliśmy do pozycji horyzontalnej, aby rozmawiać o naszej głównej obsesji młodzieży, którą to o dziwo nie był seks, a jedzenie!

Tego ranka maszyna do nawadniania stała na środku terenu i przypominała albatrosa o szerokich skrzydłach zawieszonego pod słońcem. Moje przyjaciółki i ja wdrapałyśmy się do pustej kabiny i zaczęłyśmy dotykać dźwigni, przycisków, kierownicy. Skakałyśmy po połatanym siedzeniu i marzyłyśmy o tym, że ten kawałek metalu ruszy i że za jego pomocą polejemy wodą wszystkich uczniów. Śmiałyśmy się w wyczekiwaniu, ale ani jedna kropla nie skapnęła z tych długich tub, rozciągających się po ob stronach. Jednak rozglądając się tu i tam natrafiłyśmy na puszkę z dziwnymi owocami. Wyglądały jak papryka, ale ich kolor przechodził od żółtego po intensywny pomarańczowy, a z zewnątrz przyczepione było do niego nasiono. My, przedstawicielki młodzieży miejskiej, tkwiące między brakami w wyżywieniu a upadkiem rolnictwa, nie miałyśmy najmniejszego pojęcia o tym, że to jest nerkowiec.

Natychmiast zatopiłyśmy w nim nasze zęby. Słodki, łagodny smak, a później, kiedy nasze usta zaczęły wysychać pomyślałyśmy, że się otrułyśmy. Wybiegłyśmy przerażone, krzycząc. Śmiech nauczyciela trwał długo. Kiedy uczucie ściągnięcia minęło, pozostało w nas pragnienie, by jeszcze raz wgryźć się w ową teksturę, o której śpiewano w dziesiątkach guajiras*, o której wspominali nasi dziadkowie i która malowana była przez wielu malarzy ubiegłego stulecia. Zostałam pod wrażeniem tego zakazanego owocu socjalistycznego raju. Minęło niemal dwadzieścia lat, zanim znowu się na niego natknęłam.

* guajiras – typ muzyki, w której stylu i tekstach widoczne są wpływy wiejskie; oszlifowane i spopularyzowane przez Guillerma Portabeles; odmianą guajiry jest flamenco cante

tłumaczenie: Karolina Popović

Reklamy

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s