Gatunek filmowy

secreto

 

Pewnego dnia mój ojciec wrócił do domu blady i drżący. Właśnie widział wideo, wyłącznie dla członków Partii Komunistycznej, gdzie ogłoszono cięcia, które przynosił z sobą Okres Specjalny. Siedząc przy stole w jadalni, słyszeliśmy, jak opowiada, że braki mogły nawet sięgnąć do Opcji Zero, w której kolektywny kocioł starałby się wyżywić wszystkich sąsiadów z bloku. Dokument, który mój tato widział tamtej nocy był przeznaczony tylko dla osób „sprawdzonych” ideologicznie. Tak oto moja siostra, moja mama i ja musiałyśmy zadowolić się przerażającą narracją mojego ojca.

 

Tylko „rewolucyjna elita” zdaje się mieć prawo dowiedzenia się o tych kwestiach, które dotyczą wszystkich mieszkańców. Myślałam, że taka selektywna praktyka odeszła do lamusa wraz z innymi, tak powszechnymi w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jednak od dwóch tygodni inne wideo tworzy listę tego kina tajemnic i ukrycia. Tematem tego nowego filmu jest usunięcie ze stanowisk Carlosa Lage i Felipe Péreza Roque: ostatnich beniaminków połkniętych przez władzę. Nie są oni bohaterami wydarzeń, tylko ofiarami, kozłami ofiarnymi czegoś, co bardziej przypomina tragedię grecką niż thriller pełnego akcji.

 

Wszyscy szepczą o scenach, w których obaj byli funkcjonariusze wyślizgują się z generacji u władzy, ale kopii pilnowanego wideo jeszcze się nie udało przefiltrować. Tym razem nie stało się to samo, co z nagraniem tego, co miało miejsce między Eliécerem Ávila i Ricardo Alarcón czy ujęciami z wystąpienia Tanii Bruguera. My, Kubańczycy, czekamy, aż jakaś hojna ręka spiratuje dokument i puści go do obiegu w alternatywnych sieciach informacji. To już nie te czasy, by coś takiego mogło być utrzymane w zamkniętym kręgu zaufanych, bo technologia nie ma pojęcia o sklasyfikowanych materiałach i wiadomościach dla wybranych.

 

Ojciec zadzwonił do mnie wczoraj, by dowiedzieć się, czy widziałam tajne nagrania, które zrobili byłemu kanclerzowi i sekretarzowi Rady Ministrów. „Nie trać nadziei – powiedziałam mu – jak tylko je będę miała, przyniosę ci je” i natychmiast przypomniałam sobie, kiedy on złamał dyskrecję partyjną i ostrzegł nas przed tym, co nadciągało.

 

tłumaczenie: Karolina Popović

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s